Gedicht over de de vergeten waarheid
In de schaduw van de belofte,
waar woorden glinsteren als gouden ringen,
werden we verleid, zachtjes en stil,
om het pad van groene dromen te betreden,
de belofte van zon op onze daken,
van warmte zonder gas, van lucht zonder rook.
Ze zeiden: “Zet zonnepanelen neer,
de toekomst is hier, schone energie,
een wereld zonder het verleden,
zonder olie, zonder kool, zonder strijd.”
We gaven vertrouwen, plaatsten panelen,
om een betere wereld te bouwen.
Ze vertelden ons: “Jullie zijn de helden,
jullie offeren voor een betere toekomst.”
Maar nu, oh nu, draait het verhaal om,
nu worden we gestraft,
omdat we teveel gaven,
teveel zonlicht terugstuurden naar de lucht.
Teveel energie in het systeem,
te veel leven in de panelen die we bouwden.
Nu moet het terug,
nu moeten wij betalen.
En daar, in de duisternis van de toekomst,
brult de machine van de nieuwe economie,
de warmtepompen draaien,
de olie slurpende windturbines draaien door,
en we staan hier, schouder aan schouder,
verward en geschrokken,
door de schade die ze aanrichten.
Een ecologisch systeem dat langzaam sterft,
de vogels die niet meer zingen,
de aarde die huilt onder hun gewicht.
Gas is een schim,
we hebben het weggeduwd,
maar de angst blijft,
de twijfel in ons hart.
Wat als de warmte niet genoeg is?
Wat als de winter strenger wordt?
Wat als we de energie niet kunnen krijgen
die we zo hard nodig hebben?
En wie betaalt de prijs?
Wij, de kleine man, de gewone burger.
En nu is er de aardwarmte,
de diepe aarde waar we onze handen niet mogen leggen.
De bodem, ooit vruchtbaar,
nu het veld voor mijnbouw,
met trillingen die de grond doen beven.
We graven naar de diepten van de aarde,
en in plaats van warmte brengen we schade.
De grondwaterlagen die worden verstoord,
de risico’s van verontreiniging die we niet mogen vergeten.
De aarde, ooit ons huis,
nu een bron van angst.
De geothermie, die het verhaal vertelde
van schone energie uit de diepten,
is een wapen geworden,
een mijnbouwactiviteit die we niet wilden zijn.
Trillingen, aardbevingen,
kosten die ons onder druk zetten,
en het water dat we terugsturen, vervuild,
als een straf die we niet verdienden.
De gemeente verkoopt het als een goed nieuws verhaal,
een verhaal van hoop, van vooruitgang,
maar wie zegt de waarheid?
Wie spreekt over de gevaren,
over de verborgen nadelen die we niet wilden zien?
Het lijkt wel een circus,
een show die is opgezet om ons te laten geloven
dat we kiezen voor de toekomst,
terwijl we eigenlijk worden gebruikt.
Gebruikt voor de winst van anderen,
terwijl wij in angst achterblijven,
in de kou, in de duisternis.
De overheid kijkt toe,
de industrie kijkt toe,
ze spelen hun spel,
terwijl wij de pionnen zijn.
Ze zeggen dat we veranderen,
maar de waarheid is dat ze ons vastgrijpen,
dat ze onze stemmen in hun zak hebben.
Ze geven ons de illusie van keuze,
maar het pad is al voor ons uitgestippeld.
De farmacie, de industrie, de macht,
zij verdienen, zij regeren,
terwijl wij werken, zwijgen,
terwijl wij bloeden voor hun winst.
De gemeente is een lafaard,
schuilt achter haar grote broer,
de overheid die zich niet bekommert
om de mensen, om ons.
Onze stemmen zijn leeg,
de lucht is gevuld met hun leugens.
En wij? Wij staan hier,
met vragen die niemand beantwoordt,
met zorgen die niemand hoort.
De toekomst die hen rijk maakt,
maakt ons arm, maakt ons bang.
We betalen voor hun dromen,
voor hun schone wereld,
maar in werkelijkheid
zijn wij de slaven in hun systeem.
De groene energie die ons werd beloofd,
is slechts een dekmantel voor hun winst.
Tekst gaat verder na de advertentie
-----------------------------------------