Daar ben je dan, een verhaal dat adoptie niet altijd halleluja is

Daar ben je dan.. een verhaal over hoe het is om geadopteerd te zijn. Dat adoptie ook een keerzijde heeft voor een kind. Veel kinderen hebben nooit de keuze gehad om in een gespreid bedje geboren te worden. Ze worden afgestaan omdat de situatie zo is en dat de ouders niet voor het kind kunnen zorgen.

Dit verhaal gaat over als je in een tijd en land geboren wordt waar adoptie als handelsmarkt gezien wordt. Al mag je dit vaak niet zeggen, veel mensen vinden er altijd wat van zonder te weten waar ze het over hebben.

In de jaren ’70 was er in Colombia een levende handel in kinderen. Waarom? Het Westen en andere rijke landen wilde kinderen. Dit werd gevoed onder mom om iets voor deze kinderen te doen.

Het klinkt bizar voor woorden, dit is nu eenmaal een feit wat steeds meer zichtbaar wordt in de Media. Kinderen werden destijds uit de ouderlijke macht gehaald door de kinderbescherming. Ze stalen zelfs kinderen wanneer de ouders aan het werk waren. Ook al waren ze arm, wilde het niet zeggen dat ze dan maar ook zomaar kinderen weg mochten halen. Notarissen die ook in de regering zaten, de papieren gewoon ondertekenden. Ja, zelfs de overheid deed hier hard aan mee. Hoe weet ik dat? Ik ben een van deze feiten.

Mijn verhaal zal voor anderen ongeloofwaardig klinken, dat weet ik. Het is niet erg, maar is niet een verhaal wat niet verteld mag worden. Als je in een gespreid bedje bent beland is dit niet iets wat je kunt voorstellen. Gespreid bedje is: dat er een bed, eten, liefde, medische zorg, ouderlijke verzorging en een dak boven je hoofd hebt. Wat verder je levensloop is en hoe erg dat was (of niet) kan voor iedereen verschillend ervaren worden.

Dit verhaal is niet wat je nu kan bedenken, met alle jeugdzorg etc, die erom heen hangt. Zij laten nog steeds grote steken vallen. Ook nu wordt de adoptie in de hand gewerkt. De Landen hebben hier belang bij, via de achterdeur worden er afspraken gemaakt. Dat maakt het lastig om adoptie te stoppen…

In de jaren ’70 was in Colombia een grote chaos, de corruptie vierde daar hoogtij. De hoogste bazen werkten mee, aan allerlei illegale praktijken. Dat is wat we van Colombia kennen. Ook andere landen waar de hoogste adoptie deals zijn afgesloten hebben vaak hetzelfde verhaal. Ik weet deze verhalen van lotgenoten en mensen die keihard achter de feiten zijn gekomen door onderzoek.

Ik werd als 2 jarige geadopteerd door Nederlandse ouders, zij woonden op dat moment op Curaçao. In die tijd leefden men met een groep Nederlanders bij elkaar of in de buurt. Een aantal van deze mensen hadden de behoefte om een kind te adopteren, waardoor men de gegevens onderling gingen uitwisselen. Eentje had blijkbaar een contactpersoon, die in Colombia woonde en de zaken snel konden regelen. Zonder een ”kennis” die voor jou kon instaan, mocht je geen kind adopteren. Deze contactpersoon had ineens heel veel vrienden. Zo kwamen mijn adoptie ouders ook in dit circuit terecht, wat hun intentie was om een kind te adopteren laat ik verder in het midden.

Het was wel heel snel geregeld, waar je nu denk ik 10 jaar over doet, cursussen  moet volgens etc was dit binnen paar maanden wel even snel geregeld. Ouders stuurde hun wens in en kindertehuis ging in hun database spitten op zoek naar de wenskinderen.

Bij mij kregen mijn adoptie ouders een mailtje dat er een 2 jarige meisje op een vader en moeder zat te wachten. Vanuit mijn kant: welk kind wilde geen papa en mama. En als je daar door je verzorgers met mooie verhalen wordt lekker gemaakt, huppelt ieder kind natuurlijk wel in de armen van de toekomstige ouders.

Ouders blij, kind ”blij”. Waar je nu de eerste maand in het land moet blijven om aan elkaar te wennen alvorens je deze mee krijgt, was ik snel afgehandeld. Het klinkt nu wel heel plastisch, zo heb ik het mijn hele leven wel gevoeld.

Tekst gaat verder na de advertentie

-----------------------------------------

Ik heb het nooit een plek kunnen geven, omdat ik de vragen hierover niet durfde en kon stellen. Sommige ouders doen heel hard hun best onder goeie bedoelingen een kind opvoeden. Als het kind geen klik voelt, gaan de hechting niet goed. Het is niet de schuld vanwege mijn adoptie, want het kan namelijk gelukkig wel heel goed gaan. Net als vriendschappen, ergens moet er wel een wederzijdse klik en vertrouwen zijn om een binding aan te gaan.

Als je als kind niet voelt passen in een systeem wat voor jou goed voelt, gaat dit niet goed. En als kind denkt je wat je aangereikt en aangeleerd wordt altijd goed is. Ouderen weten het altijd beter, zo is dat je aangeleerd. En daar hoor je naar te luisteren en niet over te twijfelen. Dat je onderbewust voelt, dat dit leven bij deze mensen niet prettig vindt, maar uit angst en je geen keus hebt doe je wat men van je verlangd. Doe je aan alles mee wat men van je vraagt.

Je zou je denken, dat was niet handig van je. Als je het zo bekijkt, klopt dat. Wat weet je als kind en als de kinderen die ze zelf hebben op de wereld hebben gezet ook zo doen. Dan is het logisch dat denk je denkt dat dit de waarheid is. En zo leef je naar de maatstaven van een maatschappij, waar je oorspronkelijk niet vandaan komt. In je genenstructuur staat wat anders en dat gaat uiteindelijk wringen.

Je groeit op met 2 broers die qua leeftijd ver van jou vandaan staan. Uiteindelijk groei je alleen op. Hun leven gaat niet gelijk op met die van jou. Jij bent overal nog te klein voor, dat is namelijk geregeld wel even duidelijk gemaakt. Dat je af en toe met ze speelt en je heel blij bent met die aandacht, was vaak van korte duur. Ook hier was er verschil van denken en handelen. Deze kinderen passen naadloos in het systeem, waar ze wel hun kinderstreken hadden, maar wisten wat het spel was.

Dan kom je in een gezin terecht die voor werk de wereld over gingen. Iedere keer was het weer opnieuw alles leren, verkennen en ervaren. Weer opnieuw aan een leven in een ander land wennen, andere kinderen/mensen. Als je kind moet je hierin aardig flexibel zijn, aangezien je ouders ook daar altijd druk, druk zijn. Echte solide basis is nooit gelegd…

Het klinkt allemaal treurig, eerlijk? Ja, ik heb mij vaak erg eenzaam gevoeld. Als kind met ouders die voor je gevoel ver van je af staan. Niet durft te laten zien. Wat dat betreft kom je in een Hollands gezin; niet lullen maar poetsen. Kom je als meisje tussen die van binnen al een tobber is, veel denkt en opzoek is naar waar sta ik. Naar buiten liet zien als een wildebras, want ook jij moet je energie kwijt. En haalt net als iedere kind kattenkwaad uit.

Van binnen ben ik best spontaan, hou van gekkigheid. Mijn adoptieouders zijn wat dat betreft mensen van doe gewoon doe je gek genoeg. En zorg dat anderen geen last van je hebben en dat wij daar niet op aangesproken worden. Dan gaat daar soort dingen schureb. Sommige momenten, dat mijn adoptiemoeder aardig was, dacht je: “Gaat het goed komen? Gaan ze van mij houden om wie ik ben?” Ze zeggen wel van mij te houden, maar iedereen heeft zijn eigen gedachtes hierover. Ik voelde dit niet. Ze zijn altijd wel open geweest over mijn adoptie, zo open. Dat iedereen het mocht weten: te pas en te onpas. Dat voor mij vaak heel ongemakkelijk voelde.

Je ging dan afvragen, ben ik wel gewenst? Waarom heb je me geadopteerd en is het soms een ziekte. Als het vaak benoemd wordt, moet er iets zijn. Was ik een verdrietig wat dan zichtbaar was – welk kind was dat niet of zat niet lekker in je vel. Dan werd dat gelijk gekoppel aan mijn adoptie. Niet bedenkend, voelt ze zich wel thuis bij ons. Ieder geadopteerde kind heeft hechtingsproblemen, kunnen probleemgedrag vertonen. Boeken vol zijn er mee geschreven door mensen die zogenaamd studie’s hebben verricht. Laatste studie’s wijzen dit naar het land der fabelen.

Ja, dat was mijn probleem: adoptie.

Wat ik als tip wil meegeven: zeg als volwassene nooit tegen een geadopteerd kind, hoe dankbaar degene moet zijn dat je ouders je hebben geadopteerd. Als zij je niet hadden aangenomen, had je misschien… en hoe dapper dat is van hun. Als kind kan je ten eerste niks met deze informatie en ten tweede voedt het meer aan het gevoel dat je eigenlijk niet echt mag zijn. De meest vreemde en bekende mensen zeiden dit tegen mij als kind, puber en jong volwassen. Ik durfde hier niks tegen te zeggen, het voelde zo bedreigend. En werd daar erg verdrietig over, dit labeltje. Onbewust blijft dan steeds de vraag: wat als… door je systeem gaan. En zeg ook niet ongevraagd of je nooit terug zou willen gaan en opzoek gaan naar je moeder en familie. Dan betrekken ze het op zichzelf: Als het mij zou overkomen, zou ik wel willen weten…. allemaal vragen richting een kind, die steeds bevestigd krijgt dat je anders bent.

Deze vragen mogen gesteld worden als het kind in staat is om tegen een volwassene op te kunnen en eerlijk durft te zijn. En overval iemand er niet mee, doe het echt uit interesse en niet als sensatie. een kind voelt snel aan of iemand geïnteresseerd is of op nieuwtje uit is. Kinderen hebben meer door dan je als volwassene denkt.

Vlinder