Over de rooie
Ik zit achter mijn laptop en de bedoeling was eigenlijk om een artikel te schrijven sensomotorische integratie, maar mijn hoofd dwaalt steeds af naar wat er vandaag gebeurde.
Op donderdag is het judo-dag voor mijn zoontje. Toen ik heb weer op kwam halen werd ik gewenkt door de judo-meester. Hij vertelde dat mijn zoontje helemaal over de rooie was gegaan. Zo erg dat hij niet meer te bereiken was. Hij had zich teruggetrokken in een hoekje in de hal.
De meester legde me uit wat er precies gebeurd was en ik kon het zo voor me zien. Het was iets dat de laatste tijd vaker voor komt. Hij kan zijn impulsen niet goed beheersen en verstoorde de les. Een aantal keer viel er zoiets voor en uiteindelijk moest hij aan de kant gaan zitten. Toen het weer leek te gaan mocht hij weer meedoen. Daarna begon hij te duwen en trekken aan het jongetje waar hij mee moest stoeien.
De meester had er nog niets van gezegd of de moeder van het jongetje gaf hem op zijn falie. Dom, dom, dom! Daarna escaleerde het en ging hij volledig door het lint.
Niets te zien
Aan F. is aan de buitenkant niets te zien. Het is en knap ventje (ja dat vinden alle moeders van hun kind, maar het wordt ook vaak door onbekenden op straat gezegd) en hij is een gezellige kletsmajoor. Cognitief is hij ook nog eens ver, waardoor hij naast de gebruikelijke kleuterpraat over poep, ook daadwerkelijk zinnige dingen zegt. Ook is hij heel erg lang voor zijn leeftijd. Samen een recept tot overschatting.
Sociaal-emotioneel is hij nog jong. Hij heeft het lastig in sociale settingen en hoe je nou adequaat kan vragen of je mee mag doen vergeet hij in de praktijk ook regelmatig. Hij is ook ontzettend lief en verzorgend. Als ik me een keertje niet lekker voel dan geeft hij me een aai over mijn bol, of gaat wat te drinken voor me halen. Ook in de klas troost hij andere kinderen op zijn manier.
Judo
Ik begrijp dus best dat de ouder van het kindje bij de judo mijn zoon overschat heeft. Wat er aan mij knaagt is het feit dat zij zich met de les ging bemoeien. Het is niet alsof er geen toezicht is. Er staan namelijk twee goed geschoolde en zeer ervaren leerkrachten op deze groep aapjes. En ik weet doordat ik in de afgelopen jaren met aardig wat ouders gesproken heb dat er nog een paar kindjes zijn met een handleiding. De judo-meester heeft als rots en water trainer en gymdocent op het SBO gewerkt, dus hij kan deze kinderen aan.
In overleg
Toen het hulpverleningsballetje ging rollen hier heb de meester op de hoogte gehouden en we hebben samen besloten dat hij gewoon in deze groep mee mag blijven judoën. De meester is dus daar om hem op de juiste en vooral duidelijke manier te corrigeren.
Corrigeren van andermans kinderen
Pas geleden las ik ergens een blog over het wel of niet corrigeren van andere kinderen dan je eigen kinderen. Uit de reacties erop bleek dat dit voor veel ouders een moeilijk iets is. De meningen verschilden, maar het grootste deel liet weten andere kinderen wel te corrigeren. Ik denk zelf vooral dat het heel erg aan de setting ligt. Wanneer je ziet dat het escaleert tussen kinderen, maar dat er in geen velden of wegen ouders te bekennen zijn is het wellicht een goed idee om in te springen. Niet om met een vinger te wijzen, maar om de kinderen hun conflict onder begeleiding op te laten lossen. Hier leren ze van. Niet van wanneer jij kant kiest en een van de kinderen bestraft.
Zelf op laten lossen
Wanneer jij met jouw kind mee bent naar de speeltuin of een andere plek waar sociale interactie van ze gevraagd wordt en je ziet dat het escaleert, ga er dan op af. Maar alleen als het escaleert. Kinderen leren er namelijk van om dingen zelf op te lossen. En als je te snel inspringt ontneem je ze de ervaring waardoor ze zich weer verder kunnen ontwikkelen. Wanneer je ingesprongen bent ga dan wederom niet met je vingertje wijzen naar een van de kinderen, maar laat het ze begeleid oplossen. Vaak zal de ouder van het andere kind ook naar de plek van het incident komen. Val dan dus niet de andere ouder aan (ook al wil je dat soms heel erg graag omdat de leeuw of leeuwin in je naar boven komt wanneer het om je kind gaat), maar ga het gesprek aan. Geef het goede voorbeeld aan je kind.
Wanneer er iets voorvalt op een sportclub en de kinderen staan onder direct toezicht van een docent of coach, laat het corrigeren dan over aan de coach. Hij of zij kent de kinderen en de achtergronden van de kinderen in de groep en weet dan ook precies hoe hij iemand aan moet pakken. Ook al lijkt dit soms voor jou als ouder een vreemde manier.
Geef het goede voorbeeld
Waar het in wezen allemaal op terug komt is het niet oordelen. Ook niet wanneer er tussen kinderen iets voorvalt. Geen van de kinderen heeft er iets aan als jij met je wijze vingertje komt en iemand zijn oren uitwast. Leer je kinderen om naar elkaar te luisteren, en vaak lost het zichzelf dan al op. Soms zal er iets meer begeleiding nodig zijn, en dan is het prima als jij deze samen met de andere ouder of verzorger geeft. Geef het goede voorbeeld en ga zelf in gesprek met de andere ouder in plaats van boos de andere ouder en het kind op het matje te roepen. Maar alsjeblieft laat het op de sportclub aan de professional over.
Tekst gaat verder na de advertentie
-----------------------------------------