Onzichtbare mist
Een constante druk op mijn borst,
Waar ooit jouw hoofdje rustte, zo vol van troost.
Leegte vult mijn maag, zo zwaar en diep,
Onverklaarbare tranen, als een stille schreeuw die niet sliep.
In de mist ben jij verloren,
Je kent mijn hart niet, zo vaak gebroken en verloren.
Een muur die anderen hebben geplaatst,
Houdt ons gescheiden, wat een pijn die nooit vergaat.
Diepe pijn in mijn ziel, zo intens en groot,
Toch blijft mijn liefde voor jou altijd in overvloed.
Angst voor het onbekende, dat ons omringt,
Maar hoop in mijn hart altijd weer zingt.
Kwetsbaar sta ik hier, machteloos en klein,
Verlangend naar verbinding, naar jou bij mij zijn.
Mijn armen zijn open, mijn hart klopt voor jou,
Ik wacht op de dag dat je komt, dat weet ik nou.
Door de mist van misverstanden wil ik je bereiken,
Naar de waarheid van ons samen wil ik je begeleiden.
Tot die dag blijf ik hopen, met liefde zo puur,
Want jij bent mijn zoon, mijn leven, mijn vuur.
Ik mis je